Selecteer een pagina

Ik ga met Sander mijn vriend even lekker wandelen met onze jack russel Egbert in het park. In de auto zit ik op mijn mega kraamverband en een vuilniszak. Het voelt heerlijk om in de natuur te zijn, mij te verbinden ermee. Hier kom ik tot rust en voel ik me thuis. Egbert rent super vrolijk rond. Ik voel me rustig en ontspannen, ik kan het aan. Af en toe stop ik even als ik een sensatie voel. Het is goed te doen. Ik merk dat het gevoel heel laag zit en trekt soms door naar mijn rug achterin. We zitten even op een bankje en ik geniet van de vreugde die Egbert haalt uit Sander die een tak gooit, wat is hij prachtig om naar te kijken. Alles beleeft hij volledig in het moment, mijn mooie voorbeeld.

Op een bankje zitten voelt niet zo fijn en ik moet ook plassen dus we gaan weer terug. In de auto nog een wee en zitten voelt niet fijn. Blij weer thuis te zijn, waterijsje, water en op bed met San en de cd van HypnoBirthing. Ik probeer zoveel mogelijk te slapen en ontspannen. Na het avondeten zit ik met een vriendin aan de telefoon ik voel wel samentrekkingen maar kan gewoon doorpraten. De ene voelt wat heviger dan de andere. Rond negen uur komen de weeën om de 4 à 5 minuten en houden ze, volgens de weeentimer app ongeveer 40 seconden tot een minuut aan. De app geeft mij een advies om bij deze interval de verloskundige te waarschuwen. Mijn gevoel zegt me nog niet echt dat het nodig is, maar San zegt je kunt altijd even bellen, dus dat doe ik. Ik krijg Willeke aan de telefoon, zij valt als vakantiekracht in en ik heb haar een keer tijdens controle ontmoet.

Terwijl ik verslag doe zit ik nog rustig op de geboortebal en voel ik na overleg met haar nog geen echte bevallingsweeen. Ik merk dat ik denk jammer, want dit is nog best goed te doen:-). In het verloop van de avond worden de weeën wat heviger en intenser, ik moet meer naar binnen om zo bij mijn diepe ademhaling te blijven. Ik scharrel wat rond in huis, en wissel houdingen af. Ik ga onder de douche, zit op de wc, hang aan mijn vriend, zit op de geboortebal.

San ziet dat het zwaarder wordt en vraagt waarom ik niet even lekker in bad ga. Ik ben bang dat het effect van het bevalbad dan weg is als ik straks echt “moet”. Uiteindelijk voelt het toch allemaal niet prettig en ga ik in ons gewone bad. Dat voelt beter, op dit moment heb ik geen zin meer om te praten en als San vraagt of ik de verloskundige nog eens wil bellen zeg ik dat hij dat moet doen. Ik heb geen zin om te bellen. Ik hoor San in de woonkamer met de verloskundige aan de telefoon. Hij vertelt dat ze eerst nog ergens anders is en daarna komt. Ik merk dat het allemaal niet meer zo binnen komt, ik blijf bij mijn diepe buikademhaling. Tussendoor denk ik wel eens ik kan altijd nog naar het ziekenhuis voor een ruggenprik. Op een of andere manier heb ik het nodig dat er een vluchtplan is mocht ik het niet meer trekken.

San heeft ondertussen het hele huis verlicht met kaarsjes overal en terwijl ik op bed ga liggen doet hij een oliebrander aan. Hij vraagt me welke geur ik wil, lavendel wil ik. Hij probeert een visualisatie uit de HypnoBirthing cursus te doen en begint te praten. Zijn stem vind ik prettig om te horen, rustig en liefdevol. Ik merk dat ik door de weeën de visualisatie moeilijk kan volgen. San ziet dit ook en halverwege stopt hij ermee.

De verloskundige komt om 02:00 uur binnen. Ik zit op een geboortebal in de slaapkamer en hoor haar. Het valt me zwaar, de intensiteit en concentratie. Als ze me ziet vraagt ze hoe het gaat, ze ziet aan mijn gezicht dat ik het zwaar heb. Ze kijkt me aan en zegt ik zie het aan je of iets van die strekking. Ik vind het fijn erkenning te krijgen en loop terug naar het bed. Daar vraagt ze wat ik wil, zal ze even voelen hoe ver ik ben? Ja zeg ik gelijk en ga op mijn rug liggen. Dit wil ik eigenlijk niet want dit voelt niet prettig voor mij, mijn stuit is gevoelig. Eerst komt er nog een wee die ik met diepe ademhaling opvang en daarna ga ik liggen en voelt ze. Bij alles wat ze doet benoemt ze het eerst, heel fijn vind ik dit. Ze voelt en ik merk dat ik dit helemaal niet vervelend vind. Ik dacht van te voren dat dit onplezierig zou zijn maar merk er weinig van eigenlijk, dat valt weer mee:-). Ze is klaar en geeft aan dat ik vier centimeter ontsloten ben. Ik denk yes!, met vijf wil ik in bad.

We zitten nog even een paar weeën op bed, ik zit met mijn hoofd op een kussen en mijn benen achter me, soort kikkerhouding. Ze vraagt of ik wil dat ze mijn rug masseert, haar handen voelen zacht en krachtig en geven verlichting. Zij doet het voor aan Sander die ook graag actief iets wil doen en hij neemt daarna de massage over. Ze vraagt na een tijdje of dit nog lekker voor me zit, nee denk ik maar wat nog wel?! Ze zegt dat ik ook in bad mag gaan nu. Ik kijk haar aan en ben heel blij. We gaan naar het bad. Terwijl ik in het bad zit, zit de verloskundige op de bank ernaast en San achter mij op de grond. Ik hang aan San en de weeën nemen toe in intensiteit. Echt lekker ontspannen is het ook niet denk ik nog, helaas..;) Ik vang de weeën op met de diepe ademhaling. Ik hang aan San en knijp en trek aan zijn shirt. Ik bedenk me nog dat de affirmative ‘mijn hele lichaam is ontspannen’ mij nu niet echt lukt. Het geeft niets, dit is hoe het gaat.

Ineens voel ik ‘plop’ en mijn vliezen zijn gebroken. Een beetje aarzelend kijk ik de verloskundige aan en ze werpt een blik op het water en zegt luchtig, het is goed hoor ga maar door. Opgelucht ben ik dat er geen ontlasting in het vruchtwater zit en dat ik dus niet naar het ziekenhuis hoef! De weeën veranderen en ik voel ze meer in mijn rug, alsof er een hele grote kracht doorheen raast. Het is een overweldigend gevoel en na vier of vijf weeën zeg ik tegen San dat ik het bijna niet leuk meer vind. Dan direct daarna komt er een ander gevoel aan het einde van een wee, mijn onderbuik trekt samen in een golf. De enige manier die ik kan beschrijven ter vergelijking is als je moet overgeven maar dan van onder. Het is een kracht die ik niet tegen kan houden, mijn lijf beweegt en ik ben de aanschouwer. Zo zag ik bevallen van te voren ook al; het lichaam doet het werk en ‘jij’ moet je er niet mee bemoeien. Ik kan niet anders dan meegaan.

De verloskundige ziet aan mij dat ik volledig ontsloten ben en zegt je mag meegaan in het gevoel, je hoeft het niet tegen te houden. Jeetje wat is dit sterk. Mijn lichaam golft hevig, het is zelfs zo sterk dat ik geluid maak, een diep brullend geluid. Ik heb persweeen en wil op handen en voeten zitten. Ik had gelezen dat die houding het meest ruimte geeft aan je bekken en spieren en minste kans op uitscheuren. De verloskundige zegt dat ze zo niets kan zien en vraagt of ik anders wil zitten. Ze zegt ook dat ik de baby dan zelf aan kan pakken (zoals ik wilde volgens mijn geboorteplan) ik zeg dat het me niet meer uit maakt. Het is zoveel wat er gebeurt, ik wil alleen maar dat hij eruit komt. Een beetje teleurgesteld ga ik nadat San  het ook zegt toch op mijn rug liggen. Mijn lichaam drijft op het water. Ik lig in de armen van Sander en mijn lichaam gaat hevig te keer. De verloskundige luistert met de doptone op mijn buik naar de hartslag van mijn baby, dat voelt niet prettig. Ik hoor zelf niets en denk zal toch niet nu nog ineens niet goed gaan, moet er niet aan denken om toch naar het ziekenhuis te gaan. Maar ze geeft aan dat alles goed is.

Achteraf heeft ze zelfs gezegd dat zijn hartslag geen moment is gedaald, terwijl dit meestal door de druk van de persweeen wel gebeurt.

Steeds voel ik zijn hoofdje dichterbij komen en weer terug glijden. Aan het einde van elke wee als ik zijn hoofdje weer terug voel glijden denk ik nee niet terug! Het duurt een paar weeen en ik voel dat zijn hoofdje staat. Ik voel met mijn handen, ja hoor ik voel een lief zacht hoofdje met zachte haartjes die golven in het water. Wat bijzonder is dit denk ik nog. De verloskundige voelt snel of de navelstreng niet om het nekje zit, dat is een rotgevoel. En fel zeg ik tegen haar: dat vond ik niet leuk! Liefdevol legt ze uit dat het even moest om te kijken of alles goed was.

Nu wachten op de volgende wee denk ik, dat wachten duurde voor mijn gevoel best lang en achteraf vond de verloskundige dat ook. Willeke kijkt me aan en zegt nog een keer persen en je hebt je kindje in je armen. Ik denk dan nog eerst zien dan geloven, en wacht af.. De volgende wee komt dan eindelijk en ik voel zijn hele lijfje door mij naar buiten komen, ineens is hij er. Ik heb ‘m vast en hou hem onder water, voor de zekerheid vraag ik nog even of dit wel kan. Ja het kan, San pakt zenuwachtig de camera. Ik voel me rustig en een beetje verdoofd. Ik haal m boven en in mijn armen zijn armpjes wijd. Wat een ruimte was er ineens voor hem. Hij was heel rustig en de verloskundige vond hem wit, ook ademende hij nog niet. Nadat Willeke (de verloskundige) hem gemasseerd had, z’n handjes en voetjes, haalt hij adem en klinkt er een huil, een korte en daarna ligt hij daar roze geworden in mijn armen. De armen van een jonge vrouw die net moeder is geworden, geen idee toen wat dat betekende of hoe intens het mijn leven zou veranderen.

Het is me gelukt dacht ik nog, ik ben blij dat hij eruit is. Zo hebben we gezeten tot de navelstreng was uitgeklopt en San deze heeft doorgeknipt. Ik hoor Egbert piepen op de achtergrond, de muziek van Bruce Lipton, de kraamverzorgster die net op de drempel stond toen ik mijn zoon, Thomas in mijn armen had. Terwijl ik haar zie denk ik, ja het klopt. Het gaat precies zoals ik graag wilde rustig, sereen, liefdevol. De verloskundige vraagt waar ik de placenta geboren wil laten worden, in bad of ergens anders. Ik zeg doe maar op bed dan kunnen we ook kijken hoeveel bloedverlies er is. Ik klim uit bad en op bed komt de placenta er snel uit. Alles ziet er goed uit.

Dan controleert ze mijn zoon en is alles goed. Om 04:21 is geboren Thomas Levi Duijts 49 cm en 2740 gram. Het voelt onwerkelijk, het is zo mooi gegaan, nog mooier dan ik me had voorgesteld. Het is dus echt mogelijk!

Ik ben heel dankbaar voor de liefdevolle begeleiding van Ingrid Jetten

Ook bedank ik Willeke de verloskundige die tijdens de vakantie inviel in de praktijk van Keita. Willeke bleek precies wat wij nodig hebben, liefdevol, rustig, kundig op de achtergrond aanwezig en betrokken op het juiste moment.

En natuurlijk mijn lieve vriend Sander voor zijn liefde, steun en geloof in mij.