Selecteer een pagina

Pasgeboren moeder

Toen ik zwanger was, deed ik er alles aan om goed voor mezelf te zorgen. Ik at gezond, biologisch voedsel en zo min mogelijk toevoegingen of suikers. Ik bereidde mij voor door middel van yoga, meditatie, en HypnoBirthing. Ik deed alles als moeder om mijn baby een zo goed mogelijke start te geven.

Ik heb hem zelf aangepakt in het bad, ik voelde zijn zachte haartjes en zijn hoofdje in het water. Mijn handen waren de eerste die hem aanraakten. Het eerste wat ik tegen hem zei toen ik hem in mijn armen had was: ’je bent veilig’. Iets dat ik zelf niet altijd zo heb ervaren hier op aarde. Ik had er alles aan gedaan om hem een goede start te geven met alle wijsheid en kennis die ik op dat moment had. Zoals elke moeder het beste voor haar kind wil.

Moeder 2.0

Toen was ik moeder van een zoon. En ik weet nog dat het voelde alsof er nieuwe software was geïnstalleerd, ‘Moeder 2.0.’ Ineens gedroeg ik me als een moeder, en wist ik instinctief wat hij nodig had. Ik stond erbij en keek ernaar, die nieuwe ik. Ik moest erg wennen aan dit nieuwe mensje in ons leven. Ondanks dat ik terwijl hij in mijn buik zat, veel contact met hem had en we al veel gesprekken hadden gevoerd. Ik wist al een beetje hoe hij zou zijn en voelde een sterkte verbinding.

Ik weet nog dat hij in de kraamweek op mij lag en ik keek naar hem en de tranen sprongen in mijn ogen. Ik zag zoveel herkenning, alsof we van dezelfde planeet kwamen. Het raakte me diep. Het was alsof er een stukje van ‘thuis’ nu bij mij hier was, een gelijkgestemde ziel.

Wennen

Toch heb ik niet direct die fysieke band ervaren, ik moest echt wennen aan dit volledig nieuwe individu in ons leven. Ik weet nog dat ik zelfs tot drie weken erna riep, eigenlijk vind ik puppies leuker.

Van te voren had ik een beeld van wat voor moeder ik zou zijn. En vanuit de pijn van mijn eigen jeugd wilde ik natuurlijk dingen anders. Er heerst ook vanuit de omgeving en maatschappij een behoorlijke druk als het gaat om hoe je als moeder hoort te zijn, te voelen en te gedragen. Ik voelde die druk ook, naast mijn eigen perfectionistische beeld van hoe het ’hoorde te zijn’. Hoe ik hoorde te zijn.

Uitgeput

Het was voor mij een grote prioriteit om hem in al zijn behoeften te voorzien, en ik legde de lat hoog, heel hoog. Ik was zo bezig om hem alles te geven, zodat hij niet zou beschadigen, dat hij de beste kansen zou hebben in dit leven. Het ging ten koste van mezelf, en ik stond erbij en keek ernaar. Ik kon hem niet loslaten, letterlijk niet. Hij was een onrustige slaper en veel wakker. Een helder, wakker kindje, zeiden ze op het consultatiebureau. Hij was wakker en ik wilde alleen maar slapen. Ik weet nog dat ik toen ik echt uitgeput was dacht ‘deze zorg is onmenselijk’ het is teveel wat je van me vraagt. En toch bleef ik doorgaan, ik kon hem niet minder geven dan ik vond dat hij hoorde te krijgen.

Ik kon me niet meer ontspannen, en op een gegeven moment kon ik zelfs niet meer slapen als hij sliep. Dan lag ik zelfs ’s nachts wakker tussen de borstvoedingen in, te wachten tot hij me weer nodig had. Door de constante alertheid en gebroken nachten waren mijn hormonen uit balans. Mijn adrenalinepeil was te hoog en daardoor stond ik constant ‘aan’. Ik voelde me vastzitten in een cyclus van alertheid en gespannenheid  en wist niet meer hoe ik eruit kon komen. Ik weet nog dat ik een keer in de loggia van ons huis toen stond en naar buiten keek, het was avond en de hele structuur was ingericht op zorgen voor hem, slapen als hij slaapt, eten, drinken en toen ik daar stond dacht ik alleen maar ‘ik wil weg, ik wil ontsnappen, ik wil dit niet meer’.

De intensiteit van het slaapgebrek, de hormonen, de veranderingen, de emoties en onbewuste pijn vanuit mijn eigen jeugd waren veel. Wat ik hier van leerde was per dag, in het moment aanwezig te zijn en mijn gedachtes niet mee laten slepen naar verleden, toekomst of wat andere mensen vonden. Niet de situatie bepaalde hoe ik me voelde, maar mijn gedachtes daarover.

En ik leer, elke dag weer.