Selecteer een pagina

Een paar jaar geleden maakte ik een visionboard voor het bedrijf dat ik wilde gaan opzetten. Ik had nog geen naam en wilde via een creatief proces deze ontdekken.

Hier mediteerde ik ook op met de intentie een naam te ‘ontvangen’ voor mijn bedrijf.

Ik voelde heel sterk dat dit Liefde voor jezelf moest zijn. Want zelfliefde was voor mij de kern, het fundament van waaruit alles ontstaat of uit gebrek daaraan, niet kan ontstaan.

Er zijn veel situaties daarna gekomen waarin ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt, waarin ik werd herinnerd aan mijn eigen gebrek aan zelfliefde. Die naam was dus niet voor niets zo ontstaan. Het is mijn eigen weg van zelfwaardering en zelfliefde en dat gaat met vallen en opstaan.

Sinds ik moeder ben, ben ik mijzelf aan het herontdekken. Ik vind opnieuw uit wie ik ben en dat is behoorlijk intens van tijd tot tijd. Ik ontdek en wordt geconfronteerd met oude, vastgeroeste patronen van mijzelf, het veroordelen van mijzelf en niet naar mijzelf luisteren.

Mijzelf heb ik zo verwaarloosd in dat eerste jaar als newborn moeder, en het jaar daarna eigenlijk ook… En ik kom er nu achter dat ook dat een patroon is. Niet horen, niet kijken, niet voelen… Geen aandacht voor wat er in mij speelt, en al helemaal geen acceptatie van de intens heftige gevoelens en emoties die er soms in mij raasden. Die gezien wilden worden, erkent en gevoeld… Ik wilde het zo graag goed voor hem doen, moeder zijn, naar zijn behoeftes luisteren, hem zien, hem horen en hem accepteren.. Dat ik mijzelf compleet vergat..

Mijn innerlijk kind schreeuwde om aandacht en ik gaf niet thuis.. Ik gaf niet thuis omdat ik dat zo gewend was, niet geleerd dat ik serieus genomen mag worden, dat er naar mij geluisterd wordt, dat mijn gevoelens en emoties prima zijn zoals ze zijn.

Dus ik ben aan het leren.. Met vallen en opstaan.. En doordat de intensiteit van het leven zo sterk werd opgevoerd kon ik er niet meer onderuit.. Mijn ogen zijn (weer) open en ik geef aandacht aan haar, aan mijn eigen kleine innerlijke meisje.. Ik vertel haar dat ze er mag zijn, en dat ze goed is zoals ze is. Dat ze niet alleen is en ik bij haar blijf. En ik voel verdriet omdat ik haar toch steeds weer in de steek laat. Maar het is oke, ik leer, ik mag leren..